| na's profileนะPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 17 น่าเบื่อ (ว่ะ)โหย... (แม่ง) จั่วหัวขึ้นมาพูดจาไม่สุภาพเลย
แต่...นั่นแหละ จะสุภาพไปทำไม สุภาพไปแล้วได้อะไร ในเมื่อคนมันห่วย
จะพูดดี สุภาพแค่ไหนมันก็ห่วย
ห่วย...เกินเยียวยา (แล้วเสล่อแป๊ะอะไรจะไปเยียวยา
ขนาดตัวของตัวเอง แม่งยังไม่รู้เลยว่าตัวเองห่วย แล้วคนอื่นจะไปช่วยได้ไง ทำไปทำมาไอ้คนคิดนี่แหละจะประสาทกินเข้าสักวันละสามเวลา เช้า กลางวัน เย็น!)
(ก่อนนอนจะไม่คิด เพราะเดี๋ยวหลอน!)
ปล. ขออภัยสำหรับเพื่อนและพี่ที่เปิดเข้ามาอ่าน วันนี้นะอารมณ์หลุดน่ะ นานๆจะมีที เพราะไม่เถื่อนขนาดนี้
อืม...โทษอะไรดีล่ะ
อ้อ!
อากาศร้อน มันทำให้คนเป็นบ้า (แต่น้อยกว่า สิ่งมีชีวิตบางประเภทที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้ใหญ่' ถุย!!!) March 14 เมื่อได้สิ่งหนึ่งมา ย่อมเสียสิ่งหนึ่งไป...หรือ?บางเรื่องที่อาจเป็นเหมือนเรื่องเล็กๆ หมั่นบอกตัวเองว่า มันไม่มีความสำคัญหรอก
แต่...ทำไมต้องคิดถึงทุกทียามที่อยู่นิ่งๆนะ
การได้สิ่งหนึ่งมา นั่นหมายความว่า...เราต้องแลกสิ่งหนึ่งไป...อย่างนั้นหรือ?
ไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้นเลย แต่...คงสายไปแล้วมั้ง ตอนนี้คงได้แต่หวัง...
ด้วยหัวใจ ว่าทุกอย่างจะยังคงเดิม
ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องวุ่นวาย ขอให้ได้ปรึกษาได้ในยามที่เผชิญปัญหาหนักหน่วงทุกข์ใจ
ขอแบบเดิมอย่างนี้ ก็ดีสำหรับเราแล้ว...
เพราะไม่อยากให้...เปลี่ยนแปลงไปเลยจริงๆ
From the bottom of my broken heart
There's just a thing or two I'd like you to know You were my first love, you were my true love From the first kisses to the very last rose From the bottom of my broken heart Even though time may find me somebody new You were my real love, I never knew love 'Til there was you' February 29 เหนื่อย...เฮ้อ! พักนี้รู้สึกเหนื่อยจังอ่ะ มีงานเยอะแยะมากมายที่ต้องทำ
และมันก็เป็นงานที่ไม่นึกอยากทำเสียด้วย
บ่อยครั้งก็ถามตัวเอง
ถ้าไม่อยากทำแล้วทำไมต้องทำ(วะ)
คำตอบวิ่งออกมา เพราะมันคือ 'หน้าที่'
หน้าที่ของเราก็ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด แม้ต้องฝืนใจขนาดไหน
เบื่อขนาดไหน แต่ยังไงก็ต้องทำ
เมื่อตอนหาเปเปอร์เรื่อง Alignment ไปเจอประโยคหนึ่งในเว็ปบอร์ด siamenis.org
โดนใจดี
"ตอนที่ Watson & Crick ค้นหาโครงสร้างของดีเอ็นเอนั้น เขาก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะมีประโยชน์ขนาดนี้ หลายคนสมัยนั้นคงถามว่าจะอยากรู้โครงสร้างดีเอ็นเอไปทำไม "
เจ้าของข้อความนี้คือคุณ Archymedis แห่งบอร์ดนั้นนะ
ข้อความนี้ ทำให้มีกำลังใจทำอะไรขึ้นเยอะเลย...
อืม...เกือบลืม ได้มานานและ แต่ไม่ได้เอามาโชว์
February 05 บางครั้ง ความรู้สึก ก็ต้องการการดูแล
January 12 อยากรู้นัก คนเรา ชีวิตมันจะซวยได้ขนาดไหนเฮ้อ! ก็อย่างที่จั่วหัว
อยากจะรู้จริงๆว่า ชีวิตเราเนี่ย จะซวยได้สักขนาดไหน!
เมื่อเช้านี้เอ๊ง...เพิ่งถูกโทรศัพท์โรคจิตคุกคาม
แ-ง โทรเข้าห้องตอนเช้า หกโมง ก็งัวเงียขึ้นมารับ
พอบอก 'สวัสดีค่ะ' ไปแค่นั้นเองได้เรื่อง
เป็นเสียงผู้ชายนะ กระเส่าๆนิดด้วย ตอบกลับมาว่า 'ฮัลโหลๆ คุยกับผมหน่อยได้มั้ย'
อ๊าวๆ หายงงขี้ตาเลยครับท่าน ปกติตั้งแต่มีมือถือ ก็ไม่มีใครโทรเข้าหออยู่แล้ว เลยเริ่มรู้
โดนแล้วไหมล่ะตรู ก็เลยถามกลับไปห้วนๆว่า 'ใครอ่ะ'
มันก็ไม่บอกเว้ย เอาแต่พูดว่า 'นะๆ อย่าเพิ่งวางนะ คุยกับผมหน่อย'
เลยบอกมันไปว่า 'ใครจะไปคุย เช้าขนาดนี้ ไม่เอาหรอก'
มันก็รีบว่า 'อย่าวางนะๆ คุยกับผมหน่อย นะ คุยหน่อยๆ มีเรื่องกลุ้ม'
นั่น...อ้างว่ามีเรื่องกลุ้มเว้ย
ก็เลยพูดกะมันว่า 'เอ้า! กลุ้มอะไร เรื่องงาน เรื่องเรียน เรื่องที่บ้าน กลุ้มอะไร พูดไปจะฟังให้'
รู้มั้ยมันว่าไงต่อ มันบอกว่า 'ทำเสียงดีๆหน่อยสิ'
น่าน...ไอ้สาดดด โรคจิตแล้วยังจะอยากฟังน้ำเสียงดีๆ แต่เราก็ไม่ได้ด่าไรกลับไปนะ เล่นมุขเงียบใส่มันเฟ้ย
แค่นั้นเอง มันก็เริ่มทำเสียง ซี้ดซ้าด โอ้ว อ้า มาตามสาย
เหอๆ... ว่าแล้ว หน็อย ไม่รู้ซะแล้ว แกโรคจิต แต่แกดันสุ่มมาเจอคนโรคจิตกว่า
แล้วสุดท้ายก็เลยบอกมันไปว่า
'ถ้ากลุ้มแบบนี้ ไปปรึกษาพ่อแม่หรือญาติผู้ใหญ่ดีกว่ามั้ง' ว่าจบก็วางหูโทรศัพท์ลงพื้นแล้วปล่อยให้มันซี้ดซ้าดให้พื้นห้องฟังไปตามเวรตามกรรมมันนั่นแหละ ส่วนเราก็นอนต่อ แต่นอนไม่หลับแล้วเว้ย
(แม้จะทำปากกล้า แต่จริงๆแอบหลอนนะเนี่ย T-T) สักครึ่งชั่วโมงมั้ง ก็ลองเอาหูโทรศัพท์มาฟัง มันก็เงียบๆ ไม่มีไรใช่มั้ย วางกลับคืน โทรศัพท์ดังทันทีเลยเว้ย!
กรี๊ด! ช้านถูกคุกคาม
December 27 ซวยซ้ำซ้อนเพิ่งอัพบล็อกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็แอบไปรันเจลเช็คอีกรอบ ใยเราจึงซวยซ้ำซวยซ้อน
ไปเปตพี 20 ดันมาเดี้ยงในมือเรา
กรี๊ด!!!!!!!!
โอ้! ท่านจะปาระเบิดลงหัวเรากระจุยมั้ยเนี่ย!!
ทำบุญให้เราด้วยนะเพื่อนๆจ๋า
นะลาก่อน T-T
ปล.เค้ากลัวอ่ะ วันนี้...เมื่อปีที่แล้วจำได้ว่าวันนี้เมื่อปีที่แล้ว เราเคยรู้สึกสุขใจ แบบ...
love is all around
แต่ทำไมปีนี้ถึงรู้สึกต่างกันสุดขั้ว
แย่จริงๆกับคนไม่รักษาคำพูด การเจอคนแบบนี้มากๆมันช่าง...
จิตเสื่อมจริงๆ!
ปีนี้ได้แต่อดทน ปีหน้าก็คงได้แต่อดทน ไม่ก็หาทางไปทางใหม่
(ช่าย...ฟังดูหน้าสน กับเหล่าคนประเภทนั้นจะทนไปทำไม แต่แกก็ทู่ซี้ทนอยู่ได้ธนพร บ้าเปล่าเนี่ย)
บ่นพล่ามอะไรมากมาย เต็มไปด้วยนัยและความรู้สึกแย่ๆ บ่นไปคนเป็นต้นเหตุก็ไม่รู้ตัวหรอก!
แต่ไม่เป็นไร ได้ระบายสุขภาพจิตจะได้ไม่เสื่อมไปกว่านี้
วันนี้ก็เดิมๆอีก สกัดดีเอ็นเอ ดั๊นไม่มีดีเอ็นเอซะงั้น
กรี๊ด... อยากกรี๊ดๆๆๆๆๆๆให้โลกแตก นี่เราไม่เหมาะจะเรียนพันธุศาสตร์ใช่มั้ย สกัดอาร์เอ็นเอก็ไม่ได้ พีซีอาร์ก็ไม่ขึ้น สกัดดีเอ็นเอก็ยังไม่ได้อีก
งือ... มหาบัณทิตสาขาพันธุศาสตร์ ตรูจะได้เป็นม้ายเนี่ย T-T
แงๆ อาแป้งขา ทำไมต้องเขี่ยหนูหลุดทุนกระทรวงวิทย์ฯด้วย
งือๆ เพื่อนแป้งขา ทำไมต้องมาสอบทุนเดียวกันด้วย
(เวร! ประมาณว่าเก่งสู้เขาไม่ได้เอง โทษคนอื่นไปทั่ว แต่แอบสงสัย แป้ง ทำไมใครๆที่อยู่รายรอบถึงเก่งฟะ (แต่ยกเว้นเราอ่ะ ไม่เข้าจ๊าย ไม่เข้าจาย T-T))
แง่งๆ ตารีดด้วย จะขยันอะไรกันนักหนา ปีใหม่ทำไมไม่หยุด ไปเที่ยวพัฒพงษ์อะไรโน้นเด๊ะ จะทู้ซี้สอนทำไม
ช้านอ่ะโง่ ไม่อยากไปหรอก US อ่ะ (จน ไม่มีตังค์ไปด้วย แค่ตังค์จะซื้อข้าว ยังไม่มีเลย) แล้วทำไมต้องมายัด GRE ใส่หัวช้านด้วย T-T
จน! เครียด! เหนื่อย!
คิดถึง อยากกลับบ้าน
October 10 เทคนิคที่ได้มา เมื่อเร็วๆนี้ได้เทคนิคการทำโฟโตช็อปมา คนสอนเขาบอกว่า ทำให้ภาพถ่ายดูเหมือนภาพวาดได้
เพราะงั้น ตามประสาคนร้อนวิชา ก๊อเลย...ลองเลยครับทั่น
หลังจากที่ไปตามหารูปนางแบบสาวสวยมานั่งทำดูเมื่อคืน
เฮอะ! ไม่เห็นว่ามันจะเหมือนรูปสีน้ำมันตรงไหนเลยนะเนี่ย
หลอกกันซะงั้นอาจารย์ท่าน!
ปล. วันนี้ถูกตราหน้าว่า 'ขี้ก้าง' เอ๊ย! ไม่ใช่ๆ คนพูดเขาใช้คำว่า 'ขี้ก๊าง...ขี้ก้างต่างหาก'
โธ่เอ๊ย ทำยังกะคนพูดน่ะหุ่นดีนักล่ะ แอ่ะ  October 02 ฉัน...สวยSeptember 14 วันนี้วันศุกร์เฮ้อ! ห่างหายจากหน้านี้ไปนานร่วมเจ็ดเดือน
เจ็ดเดือนนี้มีทั้งสุขทั้งทุกข์ปนๆกัน สรุปแล้วก็วุ่นวายดี
อืม..ไม่รู้จะอัพอะไร
เอาปกนิยายมาโชว์ดีก่า อิอิ
นี่เล่มแรกในชีวิตที่เข็นออกมาได้นะเนี่ย
ก็ใช้เวลาทั้งสิ้น 2 ปี กับอีก 18 วัน
สำหรับการสร้างลูกรักคู่นี้ออกมา
แม้อาจจะไม่ค่อยเข้าท่าในความคิดของใครหลายคน
แต่ สองคนนี้ ก็เป็นตัวละครที่เรารักมากที่สุด
และมีความสุขเสมอตลอดการขีดเส้นทางรักให้พวกเขา
February 24 อีกนิดเดียวเอง...เฮ้อ!
นานเหลือเกินกว่าจะได้มาอัพบล็อกของตัวเอง ไมใช่อะไรเลย ความขี้เกียจเป็นหลักทั้งนั้น
อาทิตย์ที่แล้วสัมมนาของเราผ่านไปด้วยดี ตอนนั้นปอดแหกหน่อยๆเวลาออกไปพรีเซนต์
ปอดแหกสุดๆเวลาถูกถามคำถาม เพราะไม่ได้เตี๊ยมกะใครเลยนอกจากแป้งคนเดียว
แถมอาจารย์...ยังเล่นยิงคำถามซะ อ่ะนะ
อย่างกะเห็นเราเป็นแมลงสาบที่ต้องตบให้แบนแต๊ดแต๋
และเรา...ก็อาจจะเปนแมลงสาบจริงๆ เพราะเรา "ไม่ยอมตาย" หุหุหุ ดีใจหลาย
วันนี้ (จริงๆต้องเรียกว่า 'เมื่อวาน' เพระตอนนี้มันเที่ยงคืนกับอีก 47 นาทีแล้ว)...
เมื่อวานคือวันสุดท้ายของการเรียนด้วยชุดนิสิต
อีกไม่ถึง 2 อาทิตย์ เราก็คงไม่ได้ใส่มันอีกแล้ว
ใจหายหน่อยๆเมื่อคิดได้ว่า...เวลาก็ผ่านไปรวดเร็วอีกตามเคย
(เรายังไม่มีความกล้า ที่จะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยนะ!)
เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานที่เรา เอน-สะ-ท้าน เข้ามาเป็นน้องน้อยในมหาวิทยาลัย
เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานที่เรา เรียนหนัก จะเป็นจะตาย แต่สุดท้ายก็ดันไปสะดุดกับความน่ารักของใครบางคน
เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานที่เรา และเพื่อนๆช่วยกันเป็นแม่งานหลักของกิจกรรมใหญ่ๆในภาควิชา
และ...เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานที่เรา มุ่งมั่นกับงานทำแล็ป จนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันไป
แต่...อีกแค่ไม่กี่อึดใจ มันก็จะจบลง
ด้วยรอยยิ้ม...และความภาคภูมิใจ December 28 ไม่ทันไร...สิ้นปีซะแล้วเคยมีคนบอกว่า 'เวลาผ่านไปไวเหมือนสายลมสำหรับคน 2 ประเภท'
หนึ่งคือ...คนที่กำลังมีความสุข
สองคือ...คนที่กำลังทุกข์เพราะอ่านหนังสือสอบไม่ทัน!
สำหรับเรา คิดว่าปีนี้ผ่านไปไวนัก
แต่ไม่ได้อยู่ในวัฏจักรการสอบกลางภาคเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาหรอกนะ
งั้นถามว่า..กำลังมีความสุขใช่ไหม?
ก็ไม่เชิง...
เพราะมันทั้งสุขและทุกข์บ้างปนๆกัน
ทุกข์...เพราะแล็ปไม่ออกซะที (ทำมาปีกว่าแล้วนะเฟ้ย!)
แต่ก็สุข เพราะมีคนรอบข้างที่น่ารัก
ทั้งแม่แล้วก็พ่อ
พี่สาวและน้องก็อีก (แม้จะกัดกันทุกทีก็ตาม)
อาจารย์ขาวด้วย
พี่ๆในภาค
และก็เพื่อนๆ
ทุกคนมอบสัมพันธภาพที่ดีต่อเรา
แน่นอนว่าไอ้ที่ไม่ดีก็มี...แต่ละไว้ก่อนแล้วกัน
เพราะนี่คือปีใหม่
ปีใหม่ที่แสนสดใส
คิดว่าเพิ่งจะเข้าใจ...
'Love is all around'
รัก...อยู่รอบตัวเรา
ขอให้สุขสันต์วันปีใหม่ทุกคนเลย
August 17 ช็อก...แด๊ก...กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ ขอแอบกรี๊ดให้ความบ้องตื้นของตัวเองหน่อยเหอะ!
ตอนนี้คะแนนออกหมดและ ทำเอา 'ช็อกแด๊ก' ไปเลย
ไม่เคยคิดว่า นี่เรากลับมาโง่ได้ขนาดนี้อีกแล้วเหรอนี่
เศร้าจริง เซ็งชีวิตไปเลย แถมย้อมแอติบอดี ครั้งที่ 2 ก็ไม่เวิรฺคอีก!
อ.แม่คงแอบร้อง โอมายก็อด อีกรอบแหงๆ
ขออย่างเดียว อย่าให้เขาคิดว่า เรามีหัวไว้แค่กั้นหูเป็นพอ
ไม่งั้นคงทนไม่ได้
เฮ้อ! ไอ้เราพักนี้ก็...ทำเป็นเล่นๆไปวันๆ
แต่จะบอกใครได้บ้างว่า มันเหนื่อยจริงๆ มันรู้สึกโหวงๆกลวงๆในหัวอีกและ
มันกลัวนู้นกลัวนี่ล้านแปด ตอนกลางคืนก็ฝันอะไรก็ไม่รู้ งี่เง่าสิ้นดี
ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย เคยคุยเปิดใจ
เคยสนิทกับใครต่อใครได้ตั้งเยอะ แต่เดี๋ยวนี้...รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลย
ไม่อยากเป็นงี้เลยอ่ะ
August 10 ฮ้า! ในที่สุดก็ได้ฤกษ์อัพหลังจากหายไปสามชาติเศษๆ ในที่สุดข้าพเจ้าก็อัพบล็อกอีกครั้ง
แต่คงอัพด้วยความรันทดอ่ะนะ
กีอ...คะแนนมิดเทอมสุดฮ่วยไง
ตอนนี้เซ็งๆกะชิวิต ชิบเป๋ง แล็ปก็ไม่ค่อยออก แม้จะเพิ่งย้อมแอนติบอดีสำเร็จเป็นครั้งแรกก็ตามเหอะ
แต่มันก็ยังไม่สวยอยู่ดี เพราะ background สูงมากกกกกกก
สัปดาห์นี้มีเรื่องระทึกเล็กน้อย เพราะถูกล็อกอยู่บนชั้น 6 ตอนห้าโมงกว่าๆ
ตอนรู้ตัวว่าถูกขังก็รีบโทรหา อ.แม่ โชคดีที่เขายังอยู่ที่ชั้น 5 ยังไม่ได้ไปไหน
แต่โชคไม่ดีตรงที่เขาบอกให้เรารอก่อน ขอเขาพิมพ์งานเขาให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาเปิดล็อกให้
อะโห! ฟังแล้วน้ำตาแทบร่วง
แต่อาทิตย์นี้ก็มีเรื่องดีนิดๆนะ เพราะ ได้เจอคนที่อยากเจอค่อนข้างถี่เลยแหละ
แม้จะเจอในสภาพที่ไม่ค่อนจะสวยเท่าไหร่ก็เหอะ
แต่หลังจากเจอปุ๊บ...คะแนนสอบก็ออกปั๊บ...
แล้วก็..... แซดไปตามระเบียบ...
ตอนนี้รู้สึกว่าโรคกระเพาะชักกำเริบ เริ่มปวดท้องบ่อยๆอีกแล้ว...แย่จังนะ
เอ...รู้สึกว่า จะมีเรื่องแย่ๆมากกว่าเรื่องดีๆนะเนี่ยชีวิตเรา May 07 before monday.อ๋า! แป๊บเดียวก็จะวันจันทร์อีกแล้ว เร็วจัง ช่วงนี้สุขภาพทรุดโทรมอีกแล้ว ไม่รู้จะโทษใครนอกจากตัวเองที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง (แถมบ่นกะตัวเองได้อีกด้วย อ่ะนะคนเรา)
เฮ้อ! หลังจากที่สงกรานต์หยุดยาว ในที่สุดเราก็ต้องไปฝึกงานชดใช้ โน้น..ถึงวันที่ 26 แน่ะ
ช่างยาวไกลเหลือเกิน แถมต้องพรีเซนต์ด้วย ทั้งๆที่ในหัวยังกลวงๆ ไม่รู้จริงๆว่าจะเอาทฤษฏีอะไรไปพูดให้เขาฟัง เหอๆ รู้สึกว่าฝึกงานนี้จะได้แต่เทคนิค (อันกระท่อนกระแท่น)
เฮ้อ!(ถอนหายใจอีก 1 ที) หันไปดูเวลา อะจ๊าก แป๊บๆบ่ายโมงแล้ว ข้าวปลายังไม่ได้กินแต่เดี๋ยวต้องจับรถกลับกรุงเทพแล้ว (จับรถ เฮ้! ทำไมใช้คำได้บ้านนอกขนาดนี้อ่ะเรา/(-_-!))
หนนี้กลับมาบ้าน 3 วันทำคลอดหมูไป 3 แม่ เฉลี่ยวันละ 1 แม่ คิดไปคิดมา พ่อเรานี่ผสมหมูเก่งชะมัด ผสมให้มันคลอดออกมาได้ทุกวันเลย เอ้อ! แต่ก็เอาเหอะ จะได้มีค่าหน่วยกิจไง เพราะงั้นก็ก้มหน้าทำงานไป อย่าบ่นๆ
มะวานแอบได้ดูเซลเลอร์มูนหน่อยนึง (วีซ๊ดีที่แอบไปจิ๊กของหลานมา)
จำได้ว่าเมื่อก่อนชอบมาก
คิดถึงจริง...
อุซางิจัง
อามิจัง
เรย์จัง
มาโกะจัง
และก็ไอจัง
คิดถึงๆๆๆๆๆ
ฉันเป็นอะไรไป...ทำไมถึงต้องเป็นอย่างนี้
ถามใจตัวเองกี่ที...ก็ตอบไม่ได้เลย
ทำไมคิดถึง-เธอ-
สิ่งที่เป็นใช่รักหรือเปล่า
นี่ตัวฉันรัก-เธอ-หรือเปล่า
ไม่เข้าใจ...ไม่แน่ใจ
thank you เพลงของโรส ที่ทำให้เรามีอะไรเขียนลงบล็อก April 13 สวัสดี...ปีใหม่ไทยฮ้า ! แป๊บๆก็มาถึงเทศการขึ้นปีใหม่ไทยอีกแล้ว อิอิ
วันนี้ร้อนสุดๆไปเลยแฮะ แต่เราไม่ได้ไปเล่นสงกรานต์ที่ไหน
แบบว่าขี้เกียจอ่ะ อีกอย่างเมื่อวานโดนหมากัดมาด้วย
แง้ว! ไอ่หมาบ้านั่น มาเห็นข้อเท้าเราเป็นข้อไก่ซะงั้นแหละ หันหลังเดินแป๊บเดียว กระโดดงับเลย
เหอๆ ถ้าไม่เกรงใจเจ้าของมันนะ คงจะเตะให้สักป้าบ
แต่นี่...กระซิกๆ ทำไรไม่ได้เลย
ต้องปล่อยให้มันเอาเขี้ยวมาฝังบนเนื้อเรา ท้ายสุดก็ได้มาแค่ทิงเจอร์ขวดเดียว
แถมต้องออกค่ายาเองด้วย (เพราะเจ้าของเขามั่นใจว่า หมาเขาไม่มีทางเป็นบ้า เออ! ลูกเค้าไม่ถูกกัดบ้างให้มันรู้ไป (อันนี้ออกแนวแช่งชักหักกระดูก))
อันนี้ก็พยายามคิดในทางที่ดี ถือว่าฟาดเคราะห์ไป (แต่เจ็บง่ะ T^T)
April 02 Sat.สวัสดีวันเสาร์!
โอ้! ไม่สิ เวลานี้คงต้องเป็น
สวัสดีวันอาทิตย์ตะหาก
Hellow Sunday!
วันนี้ก็วันเลือกตั้งแล้ว...ซึ่งเราก็ไม่ค่อยอยากเลือก อยากนอนอยู่กะบ้านมากกว่า
เมื่อวันศุกร์ฝนตกมากมาย กว่าจะกลับถึงหอตั้งทุ่มครึ่งแน่ะ
แต่โชคดีนิดๆตรงที่ฝนซ่าตอนใกล้ถึงหอพอดี เลยไม่ต้องแปลงกายเป็นลูกหมาตกน้ำ
ฝึกงานมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว
ก็โอเคดีนะ
ไม่เลวร้ายมากมายนักหรอก
แต่ปัญหาเรื่องมันนิๆนี่ซิ หนักแอ้กเป็นภูเขาเลากา
แต่เอาวะ! ความสามารถไม่ถึง แถมอยากหาเหาใส่หัวเองนิ
เยิ่ยงนี้ต้องพูดว่า
"U did that on ur own, So No one can't help U." March 26 เฮ้อ..เป็นอะไรไปหนอ...เออ..ช่วงนี้เป็นอะไรไปหนอ
รู้สึกแย่ทุกวี่ทุกวัน
เบื่อจริง เบื่อจัง
อืม...บางทีอาจเป็นอะไรที่เกี่ยวกะฮอร์โมน
เฮ้อ...
ไปฝึกงานแย่จริงๆ
มีดีอยู่อย่างเดียว
ทำให้เราตัดสินใจได้ว่า
จะไม่มีวันเป็นนักวิจัยอาชีพเด็ดขาด
อ้าว!แล้วงี้จบไปจะทำไรกินล่ะเนี่ย...
March 14 เฮ้อ!อืม! นานมากแล้วที่ไม่ได้อัพบล็อกตัวเอง นึกไปนึกมาเหมือนจะสามชาติกว่าๆ ติดโน้นติดนี่ เดี๋ยวก็สอบ เดี๋ยวก็รายงาน (เดี๋ยวก็ไปเที่ยว อิอิ) ที่จริงอยากเล่าเรื่องไปเที่ยวเขาใหญ่ให้ฟัง แต่มันก้ผ่านมานานจนความทรงจำเริ่มจางๆไปเสียแล้ว
แต่อันนี้สิใหม่ๆสดๆ
เมื่อวานเพิ่งสอบจีโนมมา
โอ้พระเจ้า! ให้ความรู้สึกว่าอยากวิ่งเอาหัวชนกำแพงให้ตายไปเลย
ก็ตอบอาจารย์ไม่ได้สักข้อ แถมต้องขอให้จารย์อธิบายให้ฟังอีกตะหาก เหอๆ
แต่จารย์ก็ดีนะ ยิ้ม(เชือดใจ)ให้เราตลอดเลย...เศร้าจริง |
|
|
